De leukste baan in Eindhoven vind je bij de crisisdienst. Althans, volgens Rob (62). Hij werkt al 25 jaar bij Crisis Care van GGzE waarvan de laatste 18 jaar in de rol van teamleider. “Het is dynamisch, uitdagend en soms conflictueus. Mensen kijken kritisch met ons mee en iedereen heeft er een mening over”, aldus Rob.
Als voorbeeld noemt hij het wel of niet opnemen van iemand met onbegrepen en overlastgevend gedrag. De keuze om niet op te nemen zorgt weleens voor weerstand en onbegrip vanuit zowel de samenleving als ketenpartners. “Dat kan ik best begrijpen, want het zorglandschap is complex en zorgt soms voor onduidelijkheid. Maar daarin samen afstemmen met ketenpartners en zaken zo goed mogelijk stroomlijnen, vind ik leuk. We moeten gezamenlijk de verantwoordelijkheid nemen en in dienst staan van de burger in crisis.” Bij de crisisdienst werken betekent dat je stevig in je schoenen moet staan. Je moet creatieve oplossingen kunnen bedenken, risico kunnen verdragen en zowel relativerend als empathisch zijn. "Je ziet mensen hier in hun meest kwetsbare periode”, zegt Rob.
Aan de andere kant
Zelf weet Rob maar al te goed hoe het is om in zo’n periode te zitten. Hij is twee keer zeer ernstig ziek geweest en ervoer toen hoe lastig afhankelijkheid is: “Ik was zo moe en ziek dat ik niet zelf kon eten of wassen en overal bij geholpen moest worden. Dat maakte dat ik me heel klein voelde. Het is leerzaam om eens aan de andere kant van het zorgproces te staan.” Ook werd hij in die tijd psychotisch door somatische oorzaken. Een gebruikelijk medicijn dat hierbij wordt ingezet is Haldol; iets wat Rob maar al te goed kent en cliënten forse bijwerkingen van heeft zien hebben. “Cliënten hebben vaak angst voor dit middel en ook ik wilde het absoluut niet. Ik ben gaan onderhandelen met het zorgpersoneel en toen is de dosis teruggebracht van 5mg naar 2mg. Dat onderhandelen zien we cliënten binnen de crisisdienst ook vaak doen. Ik begrijp dat nu een stuk beter.”
Zijn werkgever en collega’s heeft hij in deze periodes van zijn leven als enorm steunend ervaren. Zijn collega’s organiseerden een actie om geld op te halen voor het KWF en zijn de Mont Ventoux opgeklommen. “Ik werd er verlegen van. Ik zie mezelf als de hulppiet – de tweede man op de achtergrond. Dus ik moest wennen aan deze aandacht. Het is ongelofelijk dat ze dit voor me hebben gedaan.”
Leedmagneet
Het zorgen voor anderen is Rob met de paplepel ingegoten. De eettafel van zijn ouders noemt hij ook wel het epicentrum van lief en leed. “Vrienden en familie zaten vaak aan die tafel voor hulp en steun. Ook in de verfzaak van mijn ouders vertelden veel klanten hun leed aan mijn moeder; ik noemde haar weleens een leedmagneet. Ook ik help graag mensen. Dat kan ook een valkuil zijn hoor. Soms moet je even achteroverleunen en afwachten of de ander zelf in beweging komt. Uiteindelijk hopen we dat iemand zelf zijn leven weer oppakt, zonder verder in de ggz te komen.”
Over een paar jaar gaat Rob met pensioen, iets wat zijn lichamelijke gezondheid ook wel kan gebruiken. “Maar de hectiek, de collega’s en het onvoorspelbare, ga ik zeker missen.”
Ook aan de slag bij GGzE? Bekijk de mogelijkheden.
